Na początku XI wieku na terenach obecnie zajmowanych przez Burkina Faso osiedlać zaczęły się ludy Mossi. Plemię to (uznawane za jedno z najwaleczniejszych grup etnicznych Afryki) zdołało wyprzeć, a częściowo i podporządkować sobie przedstawicieli Bobo, Gurunsi i Kurumba. Mossi stworzyli jedno z pierwszych zcentralizowanych państw w Afryce. Naczelną władzę sprawował król-kapłan Moro Naaba, który zarządzał stolicą oraz najważniejszą prowincją czyli Wagadugu. Podlegały mu także wszystkie inne państewka wchodzące w skład konfederacji Mossi (mówi się nawet o ponad 20) m.in. Tenkodogo, Kaya, Fada N'gourma, Yatenga, zarządzane przez krewnych władcy lub ważniejszych przedstawicieli arystokracji tzw. nakomse. Nowi wasale wybierani byli przez Moro Naabę, który mógł jednak skorzystać w tym zakresie z rad najważniejszych urzędników państwowych m.in. Uidi-Naaby, Gunga-Naaby. Od XIV wieku Mossi toczyli liczne wojny z pobliskimi państwami – głównie Songhaj i Mali. W 1333 roku zajęli Timbuktu (za czasów panowania malijskiego cesarza Mansa Musa), a w 1480 Walatę (Oualatę) na terenie obecnej Mauretanii. Po powrocie do Gao zostali pokonani przez armię władcy Songhaju Sonni Alego. Mossi nie przyjęli jednak islamu i powrócili na swoje terytoria. Od XVI wieku prowadzili prawie wyłącznie wojny z lokalnymi plemionami np. Gurunsi.

 

280px WestAfrica1530

 

W 1896 roku na tereny Wagadugu wkroczyła armia francuska na czele z generałem Voulet’em. Po kilku latach walki Europejczykom udało podporządkować sobie miejscową ludność. Mimo to wciąż nie małą władzę sprawował Moro Naaba, z którym okupanci starali zachować się jak najlepsze stosunki. Polityka francuska, wprowadzająca m.in. na podbitych ziemiach obowiązek pracy przymusowej i rekrutację młodych chłopców do armii spotkała się z dużym oporem ze strony rdzennych mieszkańców, co doprowadziło w 1916 roku do wybuchu powstania antyfrancuskiego. Tereny obecnej Burkina Faso zostały następnie wcielone do kolonii Górny Senegal-Niger. Następnie w jej granicach wydzielono osobną jednostkę administracyjną  Górną Woltę (1919), wchodzącą w skład Francuskiej Afryki Zachodniej (dającej ostatecznie początek 8 niezależnym państwom) . Burkina Faso uzyskała częściową autonomię w 1958 roku jako republika Górnej Wolty, a pełną niepodległość 5 sierpnia 1960 roku (w tzw. Roku Afryki niepodległość uzyskało 17 państw afrykańskich). W tym samym roku państwo to zostało członkiem ONZ, a 3 lata później Organizacji Jedności Afryki.

 

2000px Flag of Upper Volta.svg

 

Pierwszym prezydentem i premierem został Maurice Yaméogo. Jego nieudolna polityka wewnętrzna, pogarszająca się sytuacja ekonomiczna kraju i wzrastające niezadowolenie społeczne były powodem wojskowego zamachu stanu w 1966 roku, w wyniku którego władzę w Górnej Wolcie objęła Najwyższa Rada Wojskowa, na czele z pułkownikiem S. Lamizaną. W 1974 roku doszło do wojny granicznej z Mali (konflikt tlił się jeszcze przez wiele lat, a najbardziej znaną jego eskalacją była „Wojna bożonarodzeniowa”). Po dwóch kolejnych zamachach stanu (władzę przejmowali Saye Zerbo i Jean-Baptiste Ouedraogo; odpowiednio w 1980 i 1982 roku) kontrolę nad państwem objął, uwolniony z więzienia były premier, Thomas Sankara.  Miało to miejsce w dniu 4 sierpnia 1983 roku. Data ta po dzień dzisiejszy jest obchodzonym w całej Burkina Świętem Rewolucji. W 1984 roku zmieniono nazwę kraju z „Górna Wolta” na „Burkina Faso” (Ziemia/Kraj  Sprawiedliwych Ludzi). 

 

pobrane2

 

Sankara rozbudował system powszechnej, darmowej edukacji, Nie do przecenienia są zasługi tego przywódcy na polu opieki zdrowotnej.  Rząd Sankary wprowadził obowiązkowe szczepienia, zakazał obrzezania, promował środki antykoncepcyjne, a także jako pierwszy uznał epidemię AIDS za jedno z głównych zagrożeń dla Afryki. Za jego rządów rozpoczęto również politykę zalesiania w wyniku której posadzono 10 milionów drzew. W czasie jego rządów Burkina Faso stała się pod względem żywnościowym krajem samowystarczalnym. Przeprowadził także reformę rolną w wyniku której dokonano pomiędzy chłopów podziału ziemi znajdującej się do tej pory w rękach feudalnych władców. Sankara uregulował również program poligamii, zakazał małżeństw zawieranych bez zgody obu stron, a także wprowadził przepisy zrównujące w prawach pracowniczych kobiety i mężczyzn, jak również dopuszczające te pierwsze do udziału w życiu publicznym (był on zresztą pierwszym afrykańskim przywódcą, który desygnował kobiety na stanowiska ministerialne) oraz wprowadził możliwość wstępowania kobiet do armii.

Na forum międzynarodowym rząd Sankary opowiadał się przeciwko neokolonialnej penetracji Afryki przez państwa zachodnie, zwłaszcza w sferze gospodarczej oraz fiskalnej. Postulował stworzenie frontu narodów afrykańskich, w celu przeciwstawienia się dominacji finansowej Międzynarodowego Funduszu Walutowego i Banku Światowego.

 

W 1987 roku doszło do kolejnego zamachu stanu w wyniku którego zginął sam Sankara. Przewrót został zorganizowany przez m.in. Blaise Compaore’go, Henri’ego Zongo i Jean-Baptiste’a Boukary Lingani’ego – byłych współpracowników Afrykańskiego Che Guevary. Władzę w kraju objął ten pierwszy, w niedługim czasie pozbywając się Zongo i Lingani’ego. Wiele osób uważa, że duży udział w obaleniu Sankary miała Francja, której antyzachodnia polityka dyktatora nie była na rękę. Compaoré, który rządził Burkina Faso przez następne 27 lat, zrezygnował z polityki socjalizmu, dołączył do Międzynarodowego Funduszu Walutowego i Banku Światowego i porzucił prawie wszystkie postulaty z okresu Sankary. W 1991 roku ogłoszono nową konstytucję, zaakceptowaną w referendum. Od tego czasu po kolejnych zmianach ustawy zasadniczej wydłużających jego kadencję Compaore utrzymywał się u władzy przez następne 5 kadencji.

 

 

Polityka prowadzona przez Blaise’a Compaore z biegiem lat spotykała się z coraz większym sprzeciwem społecznym, czego efektem były próby przeprowadzenia zamachów stanu m.in. w 2003 i 2013. W roku 2014 w kraju odbywały się liczne protesty i demonstracje skierowane przeciwko rządom CDP i Compaore’go, który chcąc pozostać u władzy planował zmienić artykuł 37 Konstytucji mówiący o limicie kadencji prezydenta. W dniach 28-31 października 2014 roku w kraju miały miejsce zamieszki spowodowane nowelizacją przez parlament prawa de facto przyznającą Compaore funkcję dożywotniego prezydenta. Demonstranci wkroczyli do senatu, przerwali obrady, a także zajęli siedzibę państwowej telewizji RTB Burkina. W dniu 30 października 2014 r. ,prezydent Blaise Compaoré przebywający wówczas w Senegalu, wprowadził stan wojenny na terenie całego kraju, mający trwać aż do następnych wyborów, odwołał rząd i rozwiązał parlament. Następnego dnia w wyniku dymisji dotychczasowego prezydenta władzę w jego zastępstwie tymczasowo objął szef armii, generał Honoré Traoré. Po protestach, w których zarzucono bliski związek generała z byłym już prezydentem władza została powierzona podpułkownikowi Isaac’owi Zida. Naciski ze strony Unii Afrykańskiej spowodowały, że w dniu 17 listopada 2014 r., powołano 23-osobowy komitet złożony z przedstawicieli wojska, opozycji, środowisk obywatelskich i religijnych, który dokonał wyboru byłego ministra spraw zagranicznych (a także ambasadora Burkiny Faso przy ONZ, przewodniczącego Rady Bezpieczeństwa ONZ) Michela Kafando, na tymczasowego prezydenta.

 

pobrane3

 

17 września 2015 r. członkowie RSP – specjalnej gwardii prezydenckiej, utworzonej przez Compaore’go – na czele z generałem Gilbertem Diendéré uwięzili prezydenta Kafando, premiera Zidę i dwóch ministrów w pałacu prezydenckim. Mamadou Bamba ogłosił na antenie RTB dymisję prezydenta i rządu przejściowego oraz wprowadzenie stanu wojennego w celu „przywrócenia demokracji”. Władzę w kraju przejął Gilberta Diendéré. Zamach potępiły Unia Europejska, Unia Afrykańska, Stany Zjednoczone, ONZ i ECOWAS. Po kilkudniowych negocjacjach  junta postanowiła o swoim rozwiązaniu i zwróceniu władzy prezydentowi Kafando oraz premierowi Zidzie.

 

Po pierwszej w pełni wolnej kampanii wyborczej (w ocenie Burkińczyków, a także obserwatorów wysłanych specjalnie przez Unię Europejską),  w dniu 29 listopada 2015 r. na prezydenta wybrany został, były premier Roch Kabore, który odniósł zwycięstwo już w pierwszej turze, uzyskując wynik 53,49% głosów. Drugi w kolejności Zephirin Diabré zdobył 29,65% głosów.

 15 stycznia 2016 roku w stolicy kraju dokonano zamachu terrorystycznego – pierwszego w historii Burkina Faso. Członkowie Al-Ka’idy Islamskiego Maghrebu zaatakowali luksusowy hotel Splendid i leżącą w pobliżu niego restaurację Cappuccino. Podczas zamachu zginęło 30 osób z dziesięciu krajów (m.in. Burkina Faso, Kanady, Ukrainy, Francji). Prezydent Roch Kaboré ogłosił trzydniową żałobę narodową. Tego samego wieczoru z miasta Djibo (na północy Burkina) uprowadzeni został australijski lekarz wraz z żoną.